วัด
พระอารามหลวง
6 วัด
วัดราษฎร์
325 วัด
สำนักสงฆ์
3 วัด
ที่พักสงฆ์
12 วัด
วัดร้าง
2 วัด
วัดทั้งหมด
348 วัด
ศาสนบุคคลไทย
พระภิกษุ
224 รูป
สามเณร
31 รูป
แม่ชี
8 รูป
ภิกษุณี
0 รูป
สามเณรี
0 รูป
ศิษย์วัด
0 คน
บุคคลทั่วไปชาย
5 คน
บุคคลทั่วไปหญิง
0 คน
ทั้งหมด
268 รูป/คน
ศาสนบุคคลต่างชาติ
พระภิกษุ
0 รูป
สามเณร
0 รูป
แม่ชี
0 รูป
ภิกษุณี
0 รูป
สามเณรี
0 รูป
ศิษย์วัด
0 คน
บุคคลทั่วไปชาย
0 คน
บุคคลทั่วไปหญิง
0 คน
ทั้งหมด
0 รูป/คน
สถิติสถานภาพพระภิกษุปัจจุบัน
พระบวชใหม่
190 รูป
ลาสิกขา
2 รูป
มรณภาพ
1 รูป
รายชื่อวัด
ที่สามารถเข้าระบบได้ล่าสุด
จ. ระยอง
วันที่ 30-05-2563
จ. หนองบัวลำภู
วันที่ 26-05-2563
จ. นครราชสีมา
วันที่ 22-05-2563
จ. อุทัยธานี
วันที่ 19-05-2563
จ. ศรีสะเกษ
วันที่ 19-05-2563
จ. กรุงเทพมหานคร
วันที่ 13-05-2563
จ. กรุงเทพมหานคร
วันที่ 29-03-2563
จ. พิษณุโลก
วันที่ 06-03-2563
จ. ขอนแก่น
วันที่ 11-02-2563
สารีปุตตสูตร
พระสุตตันตปิฎก  สังยุตตนิกาย  สคาถวรรค  [๘.  วังคีสสังยุต]
                 ๖.  สารีปุตตสูตร
  
                                      และไม่เป็นเหตุเบียดเบียนชนอื่น
                                      วาจานั้นแลเป็นสุภาษิต
                                                  บุคคลพึงกล่าวแต่วาจาอันเป็นที่รัก
                                      ที่ชนทั้งหลายชื่นชอบ    ไม่พึงพูดหยาบคายต่อชนเหล่าอื่น
                                      พึงพูดแต่วาจาอันเป็นที่รัก
                                                  คำสัตย์แลเป็นวาจาไม่ตาย
                                      ธรรมนี้เป็นของเก่า
                                      สัตบุรุษทั้งหลายตั้งมั่นแล้วในคำสัตย์
                                      ทั้งที่เป็นอรรถและเป็นธรรม
                                                  พระพุทธเจ้าตรัสพระวาจาใด    อันเกษม
                                      เพื่อบรรลุนิพพาน    เพื่อทำที่สุดแห่งทุกข์
                                      พระวาจานั้นแล    สูงสุดกว่าวาจาทั้งหลาย๑
               สุภาสิตสูตรที่ ๕ จบ
 
               ๖. สารีปุตตสูตร
               ว่าด้วยพระสารีบุตร
            {๗๔๑}[๒๑๔]    สมัยหนึ่ง    ท่านพระสารีบุตรอยู่    ณ    พระเชตวัน    อารามของอนาถ-
บิณฑิกเศรษฐี    เขตกรุงสาวัตถี    สมัยนั้น    ท่านพระสารีบุตรชี้แจงให้ภิกษุทั้งหลาย
เห็นชัด    ชวนใจให้อยากรับเอาไปปฏิบัติ    เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า    ปลอบชโลมใจ
ให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถา    ด้วยวาจาชาวเมือง    ที่สละสลวย    ไม่หยาบคาย    ให้รู้
ความหมายได้    ส่วนภิกษุเหล่านั้นต่างก็ใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์    น้อมนึกมาด้วย
ความเต็มใจ    เงี่ยโสตสดับธรรมอยู่
 
๑ ดู  ขุ.เถร.  (แปล)  ๒๖/๑๒๓๖-๑๒๓๙/๕๔๑พระสุตตันตปิฎก  สังยุตตนิกาย  สคาถวรรค  [๘.  วังคีสสังยุต]
                    ๖.  สารีปุตตสูตร
  
            {๗๔๒} ครั้งนั้น    ท่านพระวังคีสะได้มีความคิดดังนี้ว่า    “ท่านพระสารีบุตรนี้ชี้แจงให้
ภิกษุทั้งหลายเห็นชัด    ชวนใจให้อยากรับเอาไปปฏิบัติ    เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า
ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถา    ด้วยวาจาชาวเมือง    ที่สละสลวย    ไม่หยาบคาย
ให้รู้ความหมายได้    ส่วนภิกษุเหล่านั้นต่างก็ใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์    น้อมนึกมาด้วย
ความเต็มใจ    เงี่ยโสตสดับธรรมอยู่    ทางที่ดีเราควรสรรเสริญท่านพระสารีบุตรด้วย
คาถาทั้งหลายอันสมควร    ณ    ที่เฉพาะหน้าเถิด”
            ลำดับนั้น    ท่านพระวังคีสะลุกขึ้นจากอาสนะ    ห่มผ้าเฉวียงบ่า    ประนมมือไป
ทางที่ท่านพระสารีบุตรอยู่    ได้กล่าวกับท่านพระสารีบุตรดังนี้ว่า    “ท่านพระสารีบุตร
เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่ข้าพเจ้า    ท่านพระสารีบุตร    เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่
ข้าพเจ้า”
            ท่านพระสารีบุตรกล่าวกับท่านพระวังคีสะว่า    “เนื้อความนั้นจงปรากฏแก่ท่านเถิด
ท่านวังคีสะ”
            {๗๔๓} ครั้งนั้น    ท่านพระวังคีสะได้สรรเสริญท่านพระสารีบุตร    ด้วยคาถาทั้งหลาย
อันสมควร    ณ    ที่เฉพาะหน้าว่า
                                                  ท่านพระสารีบุตร    เป็นนักปราชญ์
                                      มีปัญญาลึกซึ้ง    ฉลาดในทางและมิใช่ทาง
                                      มีปัญญามาก    แสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย
                                      แสดงโดยย่อก็ได้    โดยพิสดารก็ได้
                                      เสียงที่เปล่งออกไพเราะ    เหมือนเสียงนกสาลิกา
                                      ปฏิภาณก็ปรากฏ
                                                  เมื่อท่านแสดงธรรมนั้นอยู่
                                      ภิกษุทั้งหลายฟังเสียงอันไพเราะ
                                      ก็มีจิตร่าเริงเบิกบานด้วยเสียงที่น่ายินดี
                                      น่าฟัง    ไพเราะจับใจ    จึงตั้งใจฟัง๑
                  สารีปุตตสูตรที่ ๖ จบ
 
๑ ดูเทียบ  ขุ.เถร.  (แปล)  ๒๖/๑๒๔๐-๑๒๔๒/๕๔๑-๕๔๒พระสุตตันตปิฎก  สังยุตตนิกาย  สคาถวรรค  [๘.  วังคีสสังยุต]
                    ๖.  สารีปุตตสูตร
  
            {๗๔๒} ครั้งนั้น    ท่านพระวังคีสะได้มีความคิดดังนี้ว่า    “ท่านพระสารีบุตรนี้ชี้แจงให้
ภิกษุทั้งหลายเห็นชัด    ชวนใจให้อยากรับเอาไปปฏิบัติ    เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า
ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถา    ด้วยวาจาชาวเมือง    ที่สละสลวย    ไม่หยาบคาย
ให้รู้ความหมายได้    ส่วนภิกษุเหล่านั้นต่างก็ใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์    น้อมนึกมาด้วย
ความเต็มใจ    เงี่ยโสตสดับธรรมอยู่    ทางที่ดีเราควรสรรเสริญท่านพระสารีบุตรด้วย
คาถาทั้งหลายอันสมควร    ณ    ที่เฉพาะหน้าเถิด”
            ลำดับนั้น    ท่านพระวังคีสะลุกขึ้นจากอาสนะ    ห่มผ้าเฉวียงบ่า    ประนมมือไป
ทางที่ท่านพระสารีบุตรอยู่    ได้กล่าวกับท่านพระสารีบุตรดังนี้ว่า    “ท่านพระสารีบุตร
เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่ข้าพเจ้า    ท่านพระสารีบุตร    เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่
ข้าพเจ้า”
            ท่านพระสารีบุตรกล่าวกับท่านพระวังคีสะว่า    “เนื้อความนั้นจงปรากฏแก่ท่านเถิด
ท่านวังคีสะ”
            {๗๔๓} ครั้งนั้น    ท่านพระวังคีสะได้สรรเสริญท่านพระสารีบุตร    ด้วยคาถาทั้งหลาย
อันสมควร    ณ    ที่เฉพาะหน้าว่า
                                                  ท่านพระสารีบุตร    เป็นนักปราชญ์
                                      มีปัญญาลึกซึ้ง    ฉลาดในทางและมิใช่ทาง
                                      มีปัญญามาก    แสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย
                                      แสดงโดยย่อก็ได้    โดยพิสดารก็ได้
                                      เสียงที่เปล่งออกไพเราะ    เหมือนเสียงนกสาลิกา
                                      ปฏิภาณก็ปรากฏ
                                                  เมื่อท่านแสดงธรรมนั้นอยู่
                                      ภิกษุทั้งหลายฟังเสียงอันไพเราะ
                                      ก็มีจิตร่าเริงเบิกบานด้วยเสียงที่น่ายินดี
                                      น่าฟัง    ไพเราะจับใจ    จึงตั้งใจฟัง๑
                  สารีปุตตสูตรที่ ๖ จบ
 
๑ ดูเทียบ  ขุ.เถร.  (แปล)  ๒๖/๑๒๔๐-๑๒๔๒/๕๔๑-๕๔๒พระสุตตันตปิฎก  สังยุตตนิกาย  สคาถวรรค  [๘.  วังคีสสังยุต]
                    ๖.  สารีปุตตสูตร
  
            {๗๔๒} ครั้งนั้น    ท่านพระวังคีสะได้มีความคิดดังนี้ว่า    “ท่านพระสารีบุตรนี้ชี้แจงให้
ภิกษุทั้งหลายเห็นชัด    ชวนใจให้อยากรับเอาไปปฏิบัติ    เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า
ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถา    ด้วยวาจาชาวเมือง    ที่สละสลวย    ไม่หยาบคาย
ให้รู้ความหมายได้    ส่วนภิกษุเหล่านั้นต่างก็ใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์    น้อมนึกมาด้วย
ความเต็มใจ    เงี่ยโสตสดับธรรมอยู่    ทางที่ดีเราควรสรรเสริญท่านพระสารีบุตรด้วย
คาถาทั้งหลายอันสมควร    ณ    ที่เฉพาะหน้าเถิด”
            ลำดับนั้น    ท่านพระวังคีสะลุกขึ้นจากอาสนะ    ห่มผ้าเฉวียงบ่า    ประนมมือไป
ทางที่ท่านพระสารีบุตรอยู่    ได้กล่าวกับท่านพระสารีบุตรดังนี้ว่า    “ท่านพระสารีบุตร
เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่ข้าพเจ้า    ท่านพระสารีบุตร    เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่
ข้าพเจ้า”
            ท่านพระสารีบุตรกล่าวกับท่านพระวังคีสะว่า    “เนื้อความนั้นจงปรากฏแก่ท่านเถิด
ท่านวังคีสะ”
            {๗๔๓} ครั้งนั้น    ท่านพระวังคีสะได้สรรเสริญท่านพระสารีบุตร    ด้วยคาถาทั้งหลาย
อันสมควร    ณ    ที่เฉพาะหน้าว่า
                                                  ท่านพระสารีบุตร    เป็นนักปราชญ์
                                      มีปัญญาลึกซึ้ง    ฉลาดในทางและมิใช่ทาง
                                      มีปัญญามาก    แสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย
                                      แสดงโดยย่อก็ได้    โดยพิสดารก็ได้
                                      เสียงที่เปล่งออกไพเราะ    เหมือนเสียงนกสาลิกา
                                      ปฏิภาณก็ปรากฏ
                                                  เมื่อท่านแสดงธรรมนั้นอยู่
                                      ภิกษุทั้งหลายฟังเสียงอันไพเราะ
                                      ก็มีจิตร่าเริงเบิกบานด้วยเสียงที่น่ายินดี
                                      น่าฟัง    ไพเราะจับใจ    จึงตั้งใจฟัง๑
                  สารีปุตตสูตรที่ ๖ จบ
พระสุตตันตปิฎก  สังยุตตนิกาย  สคาถวรรค  [๘.  วังคีสสังยุต]
                    ๖.  สารีปุตตสูตร
  
            {๗๔๒} ครั้งนั้น    ท่านพระวังคีสะได้มีความคิดดังนี้ว่า    “ท่านพระสารีบุตรนี้ชี้แจงให้
ภิกษุทั้งหลายเห็นชัด    ชวนใจให้อยากรับเอาไปปฏิบัติ    เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า
ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถา    ด้วยวาจาชาวเมือง    ที่สละสลวย    ไม่หยาบคาย
ให้รู้ความหมายได้    ส่วนภิกษุเหล่านั้นต่างก็ใส่ใจให้สำเร็จประโยชน์    น้อมนึกมาด้วย
ความเต็มใจ    เงี่ยโสตสดับธรรมอยู่    ทางที่ดีเราควรสรรเสริญท่านพระสารีบุตรด้วย
คาถาทั้งหลายอันสมควร    ณ    ที่เฉพาะหน้าเถิด”
            ลำดับนั้น    ท่านพระวังคีสะลุกขึ้นจากอาสนะ    ห่มผ้าเฉวียงบ่า    ประนมมือไป
ทางที่ท่านพระสารีบุตรอยู่    ได้กล่าวกับท่านพระสารีบุตรดังนี้ว่า    “ท่านพระสารีบุตร
เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่ข้าพเจ้า    ท่านพระสารีบุตร    เนื้อความนี้ย่อมปรากฏแก่
ข้าพเจ้า”
            ท่านพระสารีบุตรกล่าวกับท่านพระวังคีสะว่า    “เนื้อความนั้นจงปรากฏแก่ท่านเถิด
ท่านวังคีสะ”
            {๗๔๓} ครั้งนั้น    ท่านพระวังคีสะได้สรรเสริญท่านพระสารีบุตร    ด้วยคาถาทั้งหลาย
อันสมควร    ณ    ที่เฉพาะหน้าว่า
                                                  ท่านพระสารีบุตร    เป็นนักปราชญ์
                                      มีปัญญาลึกซึ้ง    ฉลาดในทางและมิใช่ทาง
                                      มีปัญญามาก    แสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย
                                      แสดงโดยย่อก็ได้    โดยพิสดารก็ได้
                                      เสียงที่เปล่งออกไพเราะ    เหมือนเสียงนกสาลิกา
                                      ปฏิภาณก็ปรากฏ
                                                  เมื่อท่านแสดงธรรมนั้นอยู่
                                      ภิกษุทั้งหลายฟังเสียงอันไพเราะ
                                      ก็มีจิตร่าเริงเบิกบานด้วยเสียงที่น่ายินดี
                                      น่าฟัง    ไพเราะจับใจ    จึงตั้งใจฟัง๑
                  สารีปุตตสูตรที่ ๖ จบ
 
๑ ดูเทียบ  ขุ.เถร.  (แปล)  ๒๖/๑๒๔๐-๑๒๔๒/๕๔๑-๕๔๒
 
๑ ดูเทียบ  ขุ.เถร.  (แปล)  ๒๖/๑๒๔๐-๑๒๔๒/๕๔๑-๕๔๒




ผู้แต่ง :
พระคัมภีร์เทพ ธมฺมิโก (คัดลอกมาจากพระไตรปิฎก)
ที่อยู่ :
ต.หนองกะท้าว อ.นครไทย จ.พิษณุโลก
จำนวนเข้าดู :
4
ปรับปรุงล่าสุด :
21 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 10:17:50
ข้อมูลเมื่อ :
21 พฤษภาคม พ.ศ. 2563 10:17:50